คืนวันพฤหัส แทนอาเจียนไป 3 รอบ สงสัยจะฉลองที่พ่อกลับจากสิงคโปร์ รอบที่สามเกิดขึ้นตอนแม่กำลังถอยรถเข้าจอดที่บ้าน รถแม่อบอวลไปหมด พ่อเดินออกมารับ คงวาดฝันว่าจะอ้าแขนกอดลูกเสียหน่อย กลับกลายเป็นว่าต้องมาถอดเบาะคาร์ซีทซักยิกๆ แม่ก็รีบอุ้มลูกไปล้างเนื้อล้างตัว ส่วนเจ้าตัวเล็กต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังบนแผ่นรองคลาน...

                วันศุกร์แม่ให้แทนหยุดเรียนหนึ่งวัน และตั้งใจจะรีบกลับจากที่ทำงานไปดูแลลูกโดยเร็ว... สุดท้ายก็ได้ออกตอนสี่โมงเย็นโน้น.. รถก็ติดแสนสาหัส ถึงบ้านหกโมงเย็น เฮ้อ..

                วันเสาร์ แทนยังกินอะไรไม่ค่อยได้ แม่ต้มข้าวต้มนิ่มๆให้กินกับหมูหยอง.. แล้วก็ให้กินน้ำซุปเปล่าๆที่ต้มไว้ทำอาหารเสริมให้ธันถ้วยนึง แทนขอกินช็อคโกแลตหลังน้ำซุป แม่ไม่น่ายอมให้เล้ย.. เพราะพอช็อคโกแลตเข้าไปปุ๊บ... อาหารที่เพิ่งพยายามใส่เข้าไปทั้งหมดก็ไหลพรวดกลับออกมา...

                เช้าวันอาทิตย์ แทนบ่นปวดท้อง พาไปเข้าห้องน้ำก็อึ๊ไม่ออกอยู่เป็นนาน แม่คิดว่าท้องผูก จึงให้น้ำลูกพรุนเข้าไปอีก ปรากฏว่าแทนถ่ายเหลว.. คงไม่เกี่ยวกับน้ำลูกพรุน แต่เป็นเพราะท้องเสียอยู่ก่อนแล้ว..

                อาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวเรียบร้อยแล้ว แทนก็ออกมานอนสลบไสลต่อบนโซฟาทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้า...

                ตื่นมา แทนก็อาเจียนน้ำลูกพรุนเมื่อเช้าออกมาหมด... แทนบอกแม่ว่า..

                “แทนปวดท้อง แม่พาแทนไปหาหมอเถอะ..”

            อืม..นั่นสิ แม่ก็ว่างั้น คงต้องถึงหมอแล้วล่ะ

                คุณหมอบอกว่าน่าจะเป็นลำไส้อักเสบ ให้ยาฆ่าเชื้อมาขวดหนึ่งและให้งดอาหาร 4 อย่าง คือ ผัก ผลไม้ ไข่และนมวัว...

                ถึงว่าสิ..แทนไม่ยอมกินไข่และนมเลยวันสองวันนี้ สงสัยกินแล้วคงปวดท้อง...

                อาการที่เล่ามา พอนึกทบทวนแล้วก็รู้สึกคุ้นๆว่าไม่กี่เดือนก่อน แทนก็เพิ่งเป็นนี่นา.. ที่คุณหมอสั่งงดอาหาร 4 อย่างเนี้ย แม่จำได้ พ่อยังไปขนซื้อวีซอยมาโหลนึงแล้วแทนไม่ยอมกินไง กินแต่ดีน่าเหมือนเดิม

                แม่เลยให้รู้สึกว่าลำไส้แทนช่าง sensitive เสียจริง... ชอบอักเสบอยู่เรื่อย...

                ถึงยังไง เช้าวันจันทร์นี้ แม่ก็ให้แทนไปโรงเรียนตามปกติแล้ว เพราะดูดีขึ้น.. แต่ยังให้งดอาหารตามที่คุณหมอสั่ง เขียนโน้ตถึงคุณครูเสียยาวเหยียด...

                จบเรื่องลำไส้เจ้าปัญหา...

                ระยะนี้  แทนมักมีปัญหากับการตื่นนอนตอนเช้า... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วันจันทร์..

                แทนไม่ยอมตื่นแต่โดยดี คงนอนหลับสบายอยู่ แม่เองยังไม่ค่อยอยากจะลุกเล้ย... แต่ถึงเวลาก็ต้องตื่นอ่ะนะ เรามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบนี่นา

                แทนต้องตื่นประมาณ 6 โมงนิดๆ แม่จับอาบน้ำแต่งตัว แล้วพาไปส่งบ้านอาม่า หม่ำข้าวเช้านิดๆหน่อยๆ ก่อนขึ้นรถโรงเรียนไปโรงเรียน..

                เช้านี้ก็เหมือนเคย.. แทนไม่ยอมลุก จนแม่ต้องอุ้มบังคับไปอาบน้ำ แทนก็ร้องไห้..

                “แทนไม่รักแม่แล้วๆๆ แม่ดื้อ แทนไม่อยากอาบน้ำ...”

            แต่พออาบเสร็จ แต่งตัวเรียบร้อยก็ behave ใช้ได้ ไม่งอแงอีก..

                แม่ใช้บริการรถโรงเรียน เพราะมั่นใจว่าตอนเย็นกลับมารับลูกไม่มีทางทัน ส่วนตอนเช้า ถ้าจะไปส่งเองก็พอเป็นไปได้ แต่อาจจะไปทำงานสายนิดหน่อย..

                อย่างไรก็ตาม โรงเรียนแทนไม่มีที่จอดรถ ต้องจอด drop ลงแป๊บเดียว แล้วก็แล่นออกไปเลยตาม route ที่โรงเรียนจัดไว้ มิฉะนั้นก็ต้องหาที่จอดแปะข้างถนนซึ่งตำรวจต้องคอยส่งจดหมายเตือนทางโรงเรียนเนืองๆเรื่องการจอดรถผิดกฎของผู้ปกครอง..

                สรุปว่า แม่เลยให้แทนไปรถโรงเรียนทั้งขาไปและขากลับเพราะสะดวกดี...

                คนขับรถโรงเรียนชื่อลุงสิงห์ แทนถามแม่ทุกเช้า

                “วันนี้แม่ไปส่งแทนที่โรงเรียนหรือป่าว?”

            “ป่าวครับลูก วันนี้แทนไปกับลุงสิงห์นะ”

            “เดี๋ยวนี้แทนต้องไปกับลุงสิงห์ทุกวันเลยเหรอ?”

            “เอ่อ ครับ.. เพราะแม่ต้องรีบไปทำงานแต่เช้า แทนเลยต้องไปกับลุงสิงห์นะ”

            “แต่ก่อนนี้ แม่ไปส่งแทน แม่ไม่ต้องไปทำงานเช้าเหรอ แล้วทำไมเดี๋ยวนี้ทำงานเช้าทุกวันล่ะ?”

            - -“ 

            ก่อนหน้านี้ ตอนเรียนซัมเมอร์วันแรก วันแรงงานที่แม่ได้หยุด และวันเปิดเทอมใหญ่วันแรกเป็นสามวันที่แม่ไปส่งแทน

            แทนคงไม่เข้าใจ ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่มีวันแบบนั้นอีก

                วันลาของแม่ก็ reserve ไว้สำหรับวันพิเศษต่างๆของลูก แล้วก็ไว้ดูแลลูกเวลาป่วยน่ะแหละ ลูกเอ๊ย... แม่คิดในใจ.. แต่ก็ตอบไปว่า..

                “ถ้าวันไหนแม่ไปส่งแทนได้แล้วแม่จะไปนะครับ วันนี้หนูไปกับลุงสิงห์ก่อน รถโรงเรียนมีเพื่อนเยอะแยะ สนุกออกนะลูก”

            “ครับ” แทนนิ่งไป ไม่ถามอะไรอีก

                ธันน้อยเริ่มเล่นได้แล้ว บางทีชอบนอนชูกำปั้นขึ้นสองข้าง ทำท่าเหมือนจะแปลงร่าง พร้อมส่งเสียงดังให้แม่หัวเราะ...

                แม่นั่งมองน้องยิ้มๆ แทนก็เข้ามาเกาะเอว.. แม่หันไปถาม

                “น้องน่ารักมั้ยครับ?”

            แทนพยักหน้า แล้วลงไปนอนหงายข้างๆน้อง ทำท่าเดียวกันให้แม่ดู...

                “นี่ แทนก็ทำได้”

            “ครับ แทนก็น่ารัก น่ารักทั้งสองคนเลย ลูกแม่”  ว่าแล้วก็หอมคนละฟอด....

            ธันเริ่มจำคนและกลัวคนแปลกหน้าแล้ว แต่ก่อนนี้ใครอุ้มก็ได้ เดี๋ยวนี้ไม่ได้เลย แม่เพิ่งรู้เมื่อวานนี้ตอนที่อาเหง่นอากูขนกันมาเต็มบ้าน ธันนิ่งๆตะลึงไปพัก พอไม่เห็นแม่อยู่ในสายตาก็ร้องไห้ดังไม่หยุดเลย

                ธันเริ่มนั่งได้บ้าง หลายวินาทีอยู่ อาจจะเกือบนาทีในบางครั้ง แต่ยังไม่มั่นคง สามารถโค่นล้มได้ตลอดเวลา ต้องประคองอยู่ใกล้ๆ วันที่ 6 นี้ ธันจะครบ 8 เดือนแล้วไม่รู้ล่ะ แม่จะบันทึกพัฒนาการว่าธันนั่งได้ตอนแปดเดือนละกัน