ก่อนไปเรื่องการบ้าน อัพเดทอาการป่วยของแทน วันจันทร์มีอาเจียนที่ รร. รอบนึง เลอะถุงเท้า กลับบ้านใส่รองเท้านักเรียนเปล่าๆ กลับมาบ้านหลังกินข้าวเย็นไป อาเจียนอีกรอบนึง อาม่าบ่นเสียดาย อุตส่าห์กินได้ตั้งเยอะ... เฮ้อ..

            วันอังคาร ไม่มีอาเจียนแล้ว อึ๊ก็สวยงามดี ไม่เหลวอีกต่อไป.. แต่แม่ยังให้งดอาหารที่หมอสั่งอยู่ ยาฆ่าเชื้อก็ยังไม่หมด

                แทนโปรดปรานการกินยามาก สบายแม่ไปอีกเรื่อง ไม่ต้องคอยเคี่ยวเข็ญ เรียกกินยาปุ๊บ วิ่งปรู๊ดมาด้วยความดีใจ...

                ส่วนธันน้อยมีน้ำมูกใสๆนิดหน่อยมาสองสามวันแล้ว แต่ไม่มีอาการอื่น ก็แค่คอย monitor กันต่อไป..

                เข้าเรื่องการบ้าน

                แทนเริ่มมีการบ้านมาได้สองวัน... แม่ปวดกระโหลกตึ้บ.. อยากจะกรี๊ด วี๊ด..บึ้มสักร้อยรอบ เพิ่งตระหนักในวันนี้..การสอนลูกทำการบ้านนี่ยากเยี่ยงเข็นครกขึ้นภูเขาก็ไม่ปาน...

                ไม่ใช่ว่าการบ้านยาก..

                ไม่ใช่ว่าแทนทำไม่ได้...

                แต่เธอไม่ทำค่ะ...... และก็ไม่สนใจว่าแม่จะชักแม่น้ำทั้งห้า ทั้งยกยอปอปั้น ทั้งขู่ ทั้งปลอบ พูดจนน้ำลายแตกฟอง.. ก็ไม่อยากทำซะอย่าง  ตรูก็ไม่ทำ...

                เคยคิดว่าการสอนการบ้านลูกคงสนุกดี..  ได้เห็นพัฒนาการของลูก ได้ชื่นชมผลงานของลูก หึ หึ เอาเข้าจริง.. อยากโยนภาระนี้ไปให้คนอื่นจริงๆว้อย

                ทำไม่ทำ ยังกวนทรีนอีกด้วย...

                เมื่อวานนี้ ครูให้ผู้ปกครองสัมภาษณ์เด็กเกี่ยวกับเรื่องโรงเรียน โดยเน้นว่าให้พูดในแง่ดีเพื่อให้เด็กรักการมาโรงเรียน.. จากนั้นก็กรอกลงไปว่าเด็กพูดว่าไงบ้าง...

                นอกเหนือจากเรื่องทั่วๆไป เช่น โรงเรียนชื่ออะไร อยู่ชั้นอะไร ครูประจำชั้นชื่ออะไร... ซึ่งเป็นคำถามบังคับ แม่ก็ต้องนึกคำถามเอง..

                “แทนชอบอะไรที่โรงเรียนบ้าง...”

            “ชอบเสาธง ชอบปีนเสาธง”

                “แทนชอบเรียนวิชาอะไร”

            “ชอบเรียนพละ ว่ายน้ำ ถีบครู”

            “ที่โรงเรียนมีของเล่นเยอะมั้ย”

            “ไม่เห็นมีเลย”

            “เอ๊า ก็แม่เห็นในห้องเรียนก็มีของเล่นนี่นา แทนไม่ได้เล่นเหรอครับ”

            “ไม่ได้เล่น ครูเล่นเอง”

            ฮ่วย! จะเอาอะไรไปบันทึกให้คุณครูดีฟระเนี่ย.......

                ตอนนี้แม่เลยเป็นโรคกลัวการบ้านอยู่...  วันนี้จะมีอะไรอีกหนอ......

                พ่อบอกว่าตอนเด็กๆก็เป็นงี้เหมือนกัน ขี้เกียจทำการบ้าน.. ว่าแระ.. ว่าเอามาจากไหน.. ก็ตอนเด็กๆ แม่ไม่เคยเป็นอย่างนี้เลยนี่นา... ออกจะขยันขันแข็ง กระตือรือร้นชอบทำการบ้าน

                ใครมีเทคนิคดีๆในการหลอกล่อลูกทำการบ้าน วานแชร์ประสบการณ์กันหน่อยค่ะ

                เล่าเรื่องรถโรงเรียนนิด ตำแหน่งที่ตั้งบ้านของอาม่าเป็น location ที่ดี รถโรงเรียนมารับแทนคนสุดท้าย และมาส่งเป็นคนแรก แทนจึงไม่ต้องตื่นเช้านักและไม่ต้องนั่งอยู่ในรถนานๆ

                เช้ารถมารับประมาณ 7.20 น. ส่วนขากลับ โรงเรียนเลิกบ่ายสองโมงครึ่ง อาม่าบอกสามโมงมานโผล่มาละ.. ไวจริงๆ..

                คนขับรถก็ท่าทางเรียบร้อยและใจเย็นดี มีคุณครูประจำรถทุกคันคอยดูแลเด็กๆ

                มีบางวันรถคงแอร์เสีย แทนกลับมาถึงบ้านเหงื่อชุ่มหัวไปหมด..

                “อ้าว.. ทำไมวันนี้แทนเหงื่อท่วมงี้ล่ะ ในรถร้อนเหรอครับ?”

            “ร้อน.. แต่พอรถวิ่งก็เย้น..” ทำเสียงสูง.. เดาว่า คงเปิดกระจก เวลารถวิ่งลมก็พัดเข้ามา ฮ่าๆๆ