หลังจากที่แม่ป่วยเป็นหวัดเมื่อสักสองอาทิตย์ก่อน ซึ่งเป็นอยู่แค่สองสามวันก็รีบหาย.. ปลายอาทิตย์ถัดมา ลูกๆทั้งสองก็ป่วยกันงอมแงม ทั้งแทนและธันมีน้ำมูกใสๆมาสักพักแต่แม่ก็ยังไม่ได้สนใจ จนกระทั่งเย็นวันพฤหัส แทนเริ่มมีไข้และบ่นว่าเจ็บหูมาก สายวันศุกร์แม่จึงพาเด็กๆไปหาหมอ.. แต่ก็หลังจากเข้ามาเคลียร์งานเร่งด่วนที่ office ตอนเช้าก่อน และให้อาม่าช่วยพาเด็กมาเจอกันที่โรงพยาบาลตอนสายๆ ก่อนจะกลับบ้านไปพร้อมกันเพื่อช่วยดูแลเด็กป่วยทั้งสอง..

                แทนได้ยาฆ่าเชื้อ ลดน้ำมูก แก้ไอ และลดไข้ครบสูตร คุณหมอบอกว่าเชื้อหวัดเข้าไปในหูทำให้หูชั้นกลางอักเสบ ดังนั้น แทนจะปวดหูมาก

                ส่วนธัน ตอนแรกคุณหมอก็จะสั่งยาฆ่าเชื้อให้เหมือนกัน พลิกประวัติหาว่าธันเคยกินยาตัวไหน.. พบว่าไม่มีประวัติเพราะไม่เคยป่วยจนถึงมือหมอเสียที... คุณหมอจึงเปลี่ยนใจสั่งให้แต่ยาลดน้ำมูก เพราะคาดว่าธันคงอึดพอที่จะต่อสู้กับเชื้อโรคด้วยตัวเองได้

                วันนี้แทนดูดีขึ้นมาก ไปโรงเรียนได้ตามปกติ ธันก็ยังทรงๆน้ำมูกไหลเหมือนเดิม ไอมีเสมหะด้วย แต่ไม่มีไข้ ส่วนแม่เริ่มเจ็บคออีกแล้ว เป็นหวัดระลอกสอง เริ่มงงไม่รู้ว่าใครติดใครกันแน่... ป่วยตอนให้นมลูกนี่ต้องใช้ความอดทนสถานเดียว.. หยูกยาไม่กล้ากิน ไม่ต่างจากตอนท้องเลย....

อัพเดทเรื่องราวอื่นๆกันบ้าง

ธันน้อยทิงนองนอย

                นั่งได้นานๆแล้ว แต่ยังคงไม่สามารถไว้วางใจให้นั่งอยู่เพียงลำพังได้ ต้องเอาหมอนมากั้นไว้รอบๆ just in case..

            เคลื่อนที่ไปทั่วบ้านแล้วโดยการคืบ และเดินในรถหัดเดิน ยังไม่คลาน จำได้ว่าแทนก็ไม่คลาน คืบอยู่แบบนี้จนขวบกว่าแล้วก็เดินตอน 14 เดือน

                ชอบเล่นพัดลม และของที่ไม่ใช่ของเล่นทั้งหลายทั้งมวล ทั้งถังขยะ หม้อ ไห..

                ฟันล่างสองซี่ขึ้นมาเกือบเต็มซี่แล้ว แต่ยังไม่เห็นวี่แววของฟันซี่อื่นๆ

                หม่ำข้าวได้ดีขึ้น ยังคงแพ้ไข่แดง กินทีไรขึ้นผื่นรอบปากและอาเจียนทุกครั้ง

            เริ่มซนมากถึงมากที่สุด.. แม่ว่ามากกว่าพี่แทนในวัยเดียวกันซะอีก เริ่มอาละวาดเวลาไม่ได้ดั่งใจ เช่น เมื่อถูกอุ้มออกมาห่างจากพัดลม...

                ยังไม่นอนยาวเสียที.. ตื่นทุกคืน คืนละ 3 รอบเป็นอย่างน้อย บางทีก็ตื่นมาเป็นช่วงโมงๆกว่าจะหลับอีกครั้ง (เช่นเมื่อคืนเป็นต้น ตื่นมาตอนตี 4 – ตี 5 เสียดาย บอลจบซะแล้ว) แถมยังส่งเสียงดังจนบางคืนแม่ต้องอุ้มวิ่งเข้าออกห้องนอนไปมาเพราะเกรงว่าจะหนวกหูพ่อกับพี่แทนที่หลับสบายกันอยู่... บางคืนหนวกหูจนพี่แทนตื่นมาดุน้องก็มี.. คืนไหนเป็นแบบนี้ คนที่น่าสงสารที่สุดคือพี่แทนที่ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียน... แม่เคยไปส่งแทนที่โรงเรียน เห็นยืนหาวหวอดๆอยู่ในแถว...

                นมแม่มีปริมาณลดน้อยถอยลงทุกทีๆ กลางวันที่ทำงานเดี๋ยวนี้ปั๊มได้ประมาณวันละ 10 ออนซ์เท่านั้น วันหยุดเสาร์อาทิตย์ แม่เริ่มต้องให้นมชงกับธันแล้ว หลังเปลี่ยนจากดูเม็กซ์เป็นเอนฟาแล็ค ก็ไม่เห็นผื่นขึ้นรอบปากอีกแต่แม่สังเกตว่าธันเริ่มขับถ่ายยากขึ้น จากที่เคยอึทุกเช้า ระยะหลังเริ่มเว้นวัน

พี่แทน

                ช่วงนี้ถูกแม่ทำทารุณกรรมอยู่บ่อยๆอันเนื่องมาจากสาเหตุหลักๆเรื่องการบ้าน.. ถัดมาเป็นเรื่องแกล้งน้อง และถัดมาเป็นเรื่องกินข้าว

                นับวันแม่จะยิ่งควบคุมอารมณ์ตนเองได้น้อยลงๆทุกที ส่วนแทนก็มีพฤติกรรมก้าวร้าวขึ้นเรื่อยๆตามลำดับของความรุนแรงที่ถูกแม่กระทำ...

                เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆก็คงไม่ดีกับใครทั้งนั้น... แต่แม่ก็ยังหาทางออกไม่ได้สักที... ปัจจัยสำคัญคือตัวของแม่เองนี่แหละที่ความอดทนน้อยสิ้นดี...

                ตอนนี้สิ่งที่แม่ตั้งเป้าไว้.. ไม่ใช่การไม่โกรธลูกเมื่อลูกไม่ได้ดั่งใจ.. เพราะความคาดหวังและความผิดหวังเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่แม้แทนจะไม่เจอกับแม่ แทนก็ต้องไปเจอกับคนอื่นเมื่อเติบโตขึ้นอยู่ดี..

                แต่สิ่งที่แม่คาดหวังกับตนเองนั้นเพียงแค่.. ไม่แสดงออกกับลูกด้วยการกระทำที่รุนแรง เช่น การตี การหยิก จับตัวลูกเขย่าเหมือนที่แม่ได้ทำมาทั้งหมด... เพราะทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ แม่ก็เสียใจทุกครั้ง และแทนก็มีพฤติกรรมที่ก้าวร้าวหนักขึ้น handle ยากขึ้นทุกทีๆ..

                โกรธ ให้ลูกรับรู้ว่าโกรธ แต่ไม่ทำการรุนแรง.. ขอแค่นี้กับตัวเอง.. ทำได้ไหม...

            เวลาที่แทนเป็นเด็กดี ก็ช่างน่ารักนัก.. “คุณแม่ครับ แทนทำโน่นทำนี่ได้ไหม...” พูดจาน่ารัก และฟังสิ่งที่แม่ตอบอย่างตั้งใจ... แต่เวลาต่อต้านทีไร... เส้นเลือดในสมองแม่จะแตกให้ได้ทุกที....

            เวลาเช้าๆก่อนไปโรงเรียน แทนมักมีปัญหากับการตื่นนอนและอาบน้ำ แต่ก็นับว่ามีหลายๆวันที่เป็นเด็กดี ไม่งอแง...

                อาหารเช้าของแทน แม่พยายามจะฝึกให้กินข้าว แต่ก็ยากลำบากเหลือเกิน ทุกวันนี้ส่วนใหญ่แทนจะกินนมและโกโก้ครันช์เป็นหลัก...

                กลางวันแม่ไม่รู้แทนกินข้าวที่โรงเรียนได้แค่ไหน.. เคยถามคุณครู คุณครูว่าทานได้แต่ต้องช่วยป้อน แต่แม่เห็นกลับมาถึงบ้านบ่ายสามทีไรแทนก็หิวซ่กๆมาทุกที

                มื้อเดียวที่เป็นเนื้อเป็นหนังหน่อยคงเป็นมื้อเย็น....

พ่อ

                ช่วงนี้ชีพจรลงเท้าอีกแล้ว

                อาทิตย์ที่แล้วไปปีนัง อาทิตย์นี้ไปฟิลิปปินส์.. อาทิตย์หน้าตอนแรกมี plan ไป Sydney แต่โชคดี (ของแม่) ที่ทริปถูกยกเลิกไป... รวมถึงทริปการไปมาเลย์ในอาทิตย์ถัดไปด้วย... เฮ้อ..

                วางแผนว่าจะหาเวลาออกกำลังกายด้วยการกลับมาตีแบดกับพ่ออีกครั้ง ยังหาโอกาสไม่ได้สักที เสาร์ อาทิตย์ของแม่เป็นวันที่มีกิจกรรมทุกเสี้ยววินาที่เลยจริงๆ เวลาส่วนตัวของแม่มีแค่ยามหลับเท่านั้น... ซึ่งก็ไม่ใช่การหลับยาวๆเสียด้วย เป็นการหลับที่พร้อมตื่นมาบริการตลอดเวลาเมื่อได้ยินเสียงของลูก..

แม่

                ช่วงนี้งานยุ่งมาก เวลาที่นอกเหนือจากการประชุมได้นั่งที่โต๊ะ ก็ต้องรีบทำงานชิ้นโน้นชิ้นนี้ที่คั่งค้างให้เสร็จไปโดยเร็วที่สุด กระนั้นก็ยังมีงานค้างอยู่มากมายเหลือเกิน บางวันแม่นั่งทำงานอย่างรีบเร่งจนรู้สึกหายใจแทบไม่ทัน....

                เลิกงานก็รีบกลับบ้าน (หมกงานที่เหลือไว้ทำวันถัดไป จนตอนนี้แทบยกหางไม่ขึ้นแล้ว) เพราะรู้อาม่าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว.. กลับบ้านเร็ว แทนก็จะได้เข้านอนเร็วๆ ไม่เหนื่อยเกินไปสำหรับเช้าวันใหม่ที่ต้องไปโรงเรียนอีกครั้ง...